Tuesday, November 23, 2010

Penghakiman dalam bahasa Inggeris sah: Mahkamah Persekutuan

Penghakiman dalam bahasa Inggeris sah: Mahkamah Persekutuan


PUTRAJAYA: Mahkamah Persekutuan hari ini memutuskan penghakiman yang ditulis dalam bahasa Inggeris adalah sah.

Panel tiga hakim diketuai Hakim Besar Malaya, Tan Sri Ariffin Zakaria, membuat keputusan itu selepas menolak bantahan Datuk Seri Anwar Ibrahim berhubung keputusan Mahkamah Rayuan mengenai kes saman malu RM100 juta terhadap Tun Dr Mahathir Mohamad.

Mahkamah menolak permohonan itu dengan kos RM70,000.

sumber: http://www.bharian.com.my/bharian/articles/PenghakimandalambahasaInggerissah_MahkamahPersekutuan/Article



[ 7 ] In the present case, it is common ground that all the three grounds
of judgments delivered by the courts below were in the English
language. The issue is whether they contravene the provision of s.8 of the NLA 1963/67, and hence rendering the grounds of
judgments, null and void. We are of the view that this is an issue
which warrants our consideration because of the serious
consequence that may follow should we agree with the Applicant.

[ 8 ] For ease of reference, the relevant provision of the Constitution is
reproduced below:
“152. National language.
(1) The national language shall be the Malay language and shall be in
such script as Parliament may by law provide:
Provided that -
(a) No person shall be prohibited or prevented from using (otherwise
than for official purposes), or from teaching or learning, any other
language; and
(b) Nothing in this Clause shall prejudice the right of the Federal
Government or of any State Government to preserve and sustain the
use and study of the language of any other community in the

[ 9 ] In illustrating his stand, learned counsel for the Applicant has
drawn the attention of this Court to the development of the national
language as the language of the courts. He submitted that, from
1957 until 1967, the language of the court is governed by Article
152(4) and (5) of the Constitution. It reads as follows:
152(4).Notwithstanding the provisions of Clause (1), for a period of ten
years after Merdeka Day, and thereafter until Parliament otherwise
provides, all proceedings in the Federal Court, the Court of Appeal or a
High Court shall be in the English language:
Provided that, if the Court and counsel on both sides agree, evidence
taken in language spoken by the witness need not be translated into or
recorded in English.
(5).Notwithstanding the provisions of Clause (1), until Parliament
otherwise provides, all proceedings in subordinate courts, other than
the taking of evidence, shall be in the English language.

[10] The first enactment on national language was the National
Language Act 1963. It came into force on 1st April 1963. There was
no provision in the Act as regards the language of the court since
the ten year period had not passed. Then, came the National
Language Act 1967, which came into force on 1st September 1967.
It contains section 8 which makes provision for the language of
courts. The National Language Act 1963 and the National
Language Act 1967 had since been consolidated and revised as
the NLA 1963/67 with effect from 1st July 1971. Section 8 of the
NLA 1963/67 reads as follows:
“8. Language of Courts.
All proceedings (other than the giving of evidence by a witness) in the
Federal Court, the Court of Appeal, the High Court or any Subordinate
Court shall be in the national language:
Provided that the Court may either of its own motion or on the
application of any party to any proceedings and after considering the
interests of justice in those proceedings, order that the proceedings
(other than the giving of evidence by a witness) shall be partly in the
national language and partly in the English language”.
(Emphasis Added)

[11] Central to the argument of counsel for the Applicant is the word
“proceedings” in s.8 of the NLA 1963/67, which he maintained
includes the “grounds of judgment” of the court. He relied on
P.Ramanatha Aiyar’s Advanced Law Lexicon at page 3745 in
support of his contention, where the word “proceedings” is stated
to mean:
“‘Proceedings’ is a word much used to express the business done in
Courts. A proceeding in Court is an act done by the authority or
direction of the Court, express or implied. It is more comprehensive
than the word ‘action’, but it may include in its general sense all the
steps taken or measures adopted in the prosecution or defence of an
action, including the pleadings and judgment. As applied to actions, the
term ‘proceeding’ may include – (1) the institution of the action; (2) the
appearance of the defendant; (3) all ancillary or provisional steps, such
as arrest, attachment of property, garnishment, injunction, writ of ne
exeat; (4) the pleadings; (5) the taking of testimony before trial; (6) all
motions made in the action; (7) the trial; (8) the judgment; (9) the
execution; (10) proceedings supplementary to execution, in code
practice; (11) the taking of the appeal or writ of error; (12) the remitter,
or sending back of the record to the lower Court from the appellate or
reviewing Court; (13) the enforcement of the judgment, or a new trial,
as may be directed by the Court of last resort.” EDWIN E. BRYANT,
The Law of Pleading Under the Codes of Civil Procedure 3-4 (2nd edi.

[12] Black’s Law Dictionary, 7th Edn., at page 1221 defines the word
“proceeding” in the following term:
“1.The regular and orderly progression of a lawsuit, including all acts
and events between the time of commencement and the entry of
(See also Stroud’s Judicial Dictionary of Words and Phrases, 7th
Edn., Volume 3 at page 1426)

[13] S. 3 of the Court of Judicature Act 1964 (“the CJA”) defines
“proceeding” as follows:
“‘Proceeding’ means any proceeding whatsoever of a civil or criminal
nature and includes an application at any stage of a proceeding”.

[14] From the above definitions, we may conclude that “proceeding”
includes amongst others the institution or commencement of
action, judgment, execution and the taking of an appeal or writ of
error. Therefore, by definition “judgment” forms part of the
proceeding. That we think is not in dispute. What is in issue is
whether “judgment” includes “grounds of judgment”.
The same Law Lexicon at page 2503, defines “judgment” in the
following term:
“‘Judgment’ means the statement given by the judge on the grounds of
a decree or order.[CPC (5 of 1908), S.2 (9)]. The sentence of the law,
or decision pronounced by the Court, upon the matter contained in the
record. (3 Comm. 395, c. 24. Tomlin). A judgment in the final
determination of the rights of the parties in an action.
A ‘judgment’ is a sentence of the law pronounced by the Court upon
the matter contained in the record (Co.LIYY. 39 A, 168 A); and the
decision must be one obtained in an ACTION Ex p. Chinery 12 Q.B.D.
342; Onslow v. Inland Revenue, 25 QBD.
[In a proper use of terms the only judgment given by a Court is the
order it makes. The reasons for judgment are not themselves
judgments though they may furnish the Court’s reason for
decision and thus form a precedent (R. v. Ireland (1970) 44 ALJR
263). See also Lake v. Lake, para. (8) Infra.” (Emphasis Added)

[15] Thus, it is clear that “judgment” must be distinguished from
“reasons for judgment” or what we commonly refer to as “grounds
of judgment”. The distinction is made amply clear by Sir Raymond
Evershed MR. in Lake v. Lake [1955] 2 All ER at page 538:
“A party’s right to appeal (which is, of course, a statutory right) is now
regulated by the terms of RSC, Ord 58, r 1. That states that the
appellant, may, pursuant to s 27 (1) of the Supreme Court of Judicature
(Consolidation) Act, 1925, appeal from “the whole or any part of any
judgment or order”. Counsel for the wife strongly argued that the
judgment, for the purpose of the present matter, is not the formal
document which I have already read, drawn up and signed by the
district registrar, but is the statement of his reasons given by the
commissioner at the end of the trial and from the transcript of which I
have read certain short extracts. I will assume that the statement
should be construed and read in the light of the questions and
answers, which I also read, following the delivery of the so-called
judgment, though I must not be taken to be saying that such a dialogue
should necessarily be treated as part of the judgment itself. In my view,
however, the argument cannot be sustained. Nothing from the cases
brought to our attention by counsel for the wife persuades me that by
the words “judgment or order” in the rule or in the sub-section is meant
anything other than the formal judgment or order which is drawn up
and disposes of the proceedings and which, in appropriate cases, the
successful party is entitled to enforce or execute. In other words, I think
that there is no warrant for the view that there has by statute been
conferred any right on an unsuccessful party, even if the wife can be so
described, to appeal from some finding or statement - I suppose it
would include some expression of view about the law - which you may
find in the reasons given by the judge for the conclusion at which he
eventually arrives, disposing of the proceeding. If that is right, I come
back again to the formal judgment or order; and, for the reasons which
I have already made plain, there is no part of that document against
which any appeal or, indeed, any complaint, could be made on the part
of the wife. As counsel for the husband observed, the wife raised as a
substantive defence, that, if she had committed adultery (though she
denied it), then that adultery had been condoned, and in that matter
she was successful. Indeed, on her husband’s petition she was the
successful party at the trial; and it may be said in mitigation of her
apparent embarrassment now because of the finding of adultery, that,
after all, she did succeed in one of the defences she deliberately put
forward and it ill becomes her now to complain of that fact in this or any
other court.” (Emphasis added)

[16] The fundamental principle established in Lake v. Lake [1955] 2
All ER at page 538 is that a party may appeal against the
judgment and not against some findings or statements which may
be found in the reasoning given by the judge in support of a
judgment or order. This is followed in Civil Aviation Safety
Authority v. Central Aviation Pty. Ltd. NSD 160 of 2009, 2009
FCAFC 137, a decision of the NSW District Registry of Australia.
In that case, Bennet, Flick and Mckerracher JJ held that:
“The term “judgment” as it is used in ss 4 and 24 of the 1976 Act has
the same meaning as that used in s 73 of the Constitution and refers to
the formal order of a court: Ah Toy v. Registrar of Companies (1985)
10 FCR 280 at 285. Toohey, Morling and Wilcox JJ there observed:
... [T]he starting point for consideration of the competency of this
appeal must be ... s 24 of the Federal Court of Australia Act 1976.
Unless there is a “judgment, decree or order”, there is nothing against
which an appeal may be brought. ... It is accepted that the expression
“judgment, decree or order” bears the meaning which the word “all
judgments, decree, order ...” have in s 73 of the Constitution: Molley v.
Roy (1975) 132 CLR 622 per Barwick CJ at 625. In that case Mason J,
speaking of s 46 of the Supreme Court Act (NT), said (at 639):
However, I see no alternative but to give the word “judgment” as it
appears in s 46 its accepted legal meaning, that is, the formal order
made by a court which disposes of, or deals with, the proceeding then
before it : see R v. Ireland (1970) 126 CLR 321 at 330; Lake v. Lake
(1955) 366 at 343-344. Any other view would, I think, disregard the
similarity between the provisions of s 46 and those of s 35 of the
Judiciary Act 1903 (Cth) which are so obviously based on the
provisions of s 73 of the Constitution where the word “judgments” is
used in the same sense”.

[17] There is, therefore, a clear distinction between “judgment” and the
term, “grounds of judgment” or “reasons for judgment”. Similarly,
our Rules of Courts draw such a distinction. (See S.62 and 63 of
the CJA, R.63 of the Rules of the Federal Court 1995 , R.24 and
25 of the Rules of the Court of Appeal 1994, O.42, 44 and 45 of
the Rules of the High Court 1980 and O.29 and 30 of the
Subordinate Courts Rules 1980). In view of the foregoing we are
of the view that the word “proceeding” could not be interpreted to
include “grounds of judgment” as contended by the Applicant. This
disposes the issue of law raised herein, but even if “proceedings”
were to include “grounds of judgment”, we need to consider further
the proviso to section 8 of the NLA 1963/67.

[18] The Proviso reads as follows:
“Provided that the Court may either of its own motion or on the
application of any party to any proceedings and after considering the
interests of justice in those proceedings, order that the proceedings
(other than the giving of evidence by a witness) shall be partly in the
national language and partly in the English language”.

[19] It would appear that the proviso gives a wide discretion to the court
as regard the use of the national language and the English
language in any proceeding having regard to the interest of justice.
The Applicant’s counsel, however, submitted that the proviso
does not apply to the Court, but only to parties to the proceeding.
He, however, conceded that based on the proviso a party may be
allowed by the court to conduct the proceeding partly in the
national language and partly in the English language.

[20] Quite to the contrary, we are of the view that the proviso gives the
court the discretion, either on its own motion or on the application
of any party, to order the proceeding to be conducted partly in the
national language and partly in English language as the justice of
the case demands. From the record it appears that at both levels
in the High Court and the Court of Appeal, learned counsel for the
Applicant and Respondent had asked for leave of courts to
conduct the proceeding in the English language. Leave was
granted by the courts. Therefore, quite understandably the learned
Judges of the High Court and the Court of Appeal delivered their
grounds of judgments in the English language.

[21] What transpired is clearly within the proviso to s.8 of the NLA
1963/67, alluded to earlier. Therefore, it is not open to the party at
this stage to complain, concerning the use of the English
language. However, it should be noted that in compliance with the
NLA 1963/1967, all the cause papers filed in this case, were in the
national language.

[22] Finally, we wish to emphasize that the courts have always
recognized the importance of the national language. (See Zainun
bte Hj Dahlan v. Rakyat Merchant Bankers Bhd & Anor [1997]
4 CLJ Supp 279).

[23] And as early as 1990, the Chief Judge of Malaya, Hashim Yeop A.
Sani in the Chief Judge of Malaya’s Circular No. 3 of 1990
dated 25.6.1990, directs that all Judges and Judicial
Commissioners of the High Court of Malaya and Sessions Court
Judges and Magistrates to submit to him at least one grounds of
judgment in the national language in each month in order to
identify the problem arising out of the implementation of the use of
the national language in courts. This circular further reinforces our
view that, Judges indeed have a discretion to deliver his grounds
of judgment either in the national language or the English


[24] For the above reasons, we hold that it is not contrary to Art. 152 of
the Constitution and s. 8 of the NLA 1963/67 for the grounds of
judgment to be in the English language, as in the present case.


Monday, November 22, 2010


Tahniah diucapkan kepada Lembaga Tabung Haji (TH) kerana mengekalkan tradisi perkhidmatan terbaiknya kepada jemaah haji Malaysia seramai 26 ribu orang di Tanah Suci Mekah pada musim 1431 Hijrah/2010 kali ini di mana rekod cemerlang ini telah dilaksanakan sejak sekian lama semenjak awal penubuhannya lagi. TH adalah organisasi pertama umat Islam yang mengurus dan mentadbir jemaah haji secara sistematik dengan menyediakan struktur simpanan kewangan ke tanah suci secara paling komprehensif. Iniasiatif dan transformasi kewangan Islam dalam bentuknya yang tersendiri yang sangat bijak ini belum pernah dilakukan oleh mana-mana negara Islam di dunia ini.

Penubuhan Tabung Haji pada tahun 1969 juga telah membuka lembaran baru kepada sejarah pengurusan perkhidmatan jemaah haji dan perancangan simpanan serta tabungan haji global di mana penubuhan organisasi dinamik ini adalah yang pertama seumpamanya di dunia dan telah menjadi contoh serta model kompetitif kepada negara Islam lain. Kejayaan TH turut menjadi inspirasi kepada beberapa negara Islam di seluruh dalam merealisasikan sebuah organisasi seumpamanya dan dalam masa yang sama berusaha menjejaki kegemilangan TH yang telah berjaya menaikkan imej sebuah institusi kewangan yang berprestasi tinggi dalam pelbagai disiplin pelaburan walaupun asas perniagaan pada awalnya ialah urusan dan tabungan haji.

Di samping berjaya sebagai sebuah konglomerat tabungan haji yang terunggul di dunia, TH telah mengorak langkah sebagai sebuah organisasi pelaburan yang berpotensi dan telah mencipta beberapa kejayaan dalam sektor kewangan, perladangan, pembinaan, teknologi, inovasi dan lain-lain yang telah menjana pendapatan pendeposit secara kukuh dan konsisten sehinggalah TH telah muncul sebagai salah satu enjin ekonomi negara yang stabil serta berdaya saing. Kejayaan ini telah membuktikan bahawa institusi kewangan dan pelaburan Islam telah berjaya bersaingan secara ekonomik dengan institusi konvensional lain di negara kita, malahan juga di luar negara melihat kepada potensi besar dan pencapaian yang ditunjukkan oleh TH sejak sekian lama.

Biarpun begitu, adalah suatu yang amat malang dan mengecewakan apabila masih terdapat banyak negara Islam yang tidak berupaya menubuhkan sebuah organisasi seumpama TH walaupun Malaysia telah memacu sebuah model khusus yang cukup berjaya dan telah berkembang pesat serta dikenali diseluruh dunia. Ini adalah suatu kelemahan umat Islam yang tidak boleh dibiarkan begitu sahaja kerana falsafah ibadah haji mengejar kita bergerak secara sistematik, dinamik dan progresif dalam apa jua kita lakukan dan jika kita melakukan sesuatu kesalahan, maka denda atau penalti seperti yang disyariatkan akan dikenakan menunjukkan betapa pentingnya pengurusan dan pentadbiran yang berkesan dalam ajaran Islam.

Di kebanyakan negara Islam lain, sistem pengurusan serta pentadbiran jemaah dan tabungan haji umat Islam masih lemah bahkan sebahagian tidak mempunyai institusi yang mampu bertindak sepertimana operasi TH. Keadaan mereka di sana adalah sama seperti mana situasi jemaah haji Malaysia sebelum merdeka iaitu sebelum tertubuhnya TH di mana bergantung sepenuhnya kepada tabungan peribadi atas inisiatif sendiri untuk ke Tanah Suci tanpa melibatkan aspirasi pemerintah terutamanya negara Islam yang masih mundur dan sedang membangun.

Era tabung buluh, menyimpan wang di bawah bantal atau tilam dan sebagainya yang tidak selamat masih lagi diamalkan oleh kebanyakan umat Islam di sana di samping kewujudan beberapa agensi kecil atau persendirian yang tidak professional terlibat di dalam urusan jemaah haji dan persiapan ke Tanah Suci sehingga menyebabkan berlakunya penipuan, pecah amanah sehingga jemaah terpaksa menanggung kerugian, pengurusan wang atau dana yang lemah, bimbingan jemaah haji yang tidak mantap, kekurangan kepakaran serta pengalaman dan sebagainya.

Melihat kepada kelemahan ini menunjukkan bahawa umat dan negara Islam lain perlu memperbaiki sistem pengurusan dan pentadbiran haji mereka dengan mencontohi Malaysia yang memiliki model TH yang terbukti berjaya menaikkan imej negara Islam, membuktikan kemampuan sistem kewangan Islam serta konsisten menyediakan jemaah haji yang berkualiti, berpengetahuan dan mempunyai disiplin yang tinggi. Iltizam, dorongan dan sokongan kuat pemerintah negara Islam sangat-sangat diperlukan ke arah merealisasikan sebuah organisasi seumpama TH dan sudah tentu Malaysia bersedia membantu serta berkongsi rahsia kejayaannya dengan negara-negara lain dalam hal ini.

Berbalik kepada sejarah awal penubuhan TH yang melihatkan Perbadanan Wang Simpanan Bakal-Bakal Haji berjaya ditubuhkan pada November 1962 dan mula beroperasi pada 30 September 1963 di mana perbadanan strategik ini wujud hasil penerimaan terhadap kertas kerja ilmiah sarjana tersohor negara iaitu Yang Mulia Profesor Di Raja Ungku Aziz bertajuk "Rancangan Membaiki Ekonomi Bakal-Bakal Haji" pada tahun 1959. Berdasarkan kepada kajian empirikal yang sangat bersejarah dilakukan oleh Profesor Di Raja Ungku Azizi berkenaan mendapati terdapat berbagai kaedah tradisional menyimpan wang diamalkan bagi tujuan ke Tanah Suci di mana ada juga yang terpaksa menjual ternakan dan harta benda warisan bagi mencukupkan perbelanjaan ke Tanah Suci yang mana akhirnya mengakibatkan tekanan ekonomi ke atas diri sendiri dan keluarga, semasa dan sekembalinya mereka dari menunaikan fardhu haji.

Tradisi dan amalan menjual harta benda seperti tanah, sawah bendang, kebun tanaman dan sebagainya untuk ke Mekah yang diamalkan sejak sekian lama dalam masyarakat Islam di negara ini hingga menyebabkan kepapaan selepas jemaah haji kembali ke tanah air. Lebih menyedihkan lagi apabila ada jemaah haji yang terpaksa berhutang, bergolok bergadai dan meminta sedekah kepada orang lain kerana tiada lagi apa yang tinggi untuk meneruskan kehidupan. Senario ini telah memberi tamparan dan imej yang tidak baik kepada umat Islam untuk jangka masa panjang. Situasi dan amalan yang tidak sihat ini sudah tentu juga secara tidak langsung turut merosakkan struktur ekonomi luar bandar ketika itu serta mengancam pertumbuhan ekonomi negara jika tidak dikekang dan oleh yang demikian, satu jalan penyelesaian diwujudkan melalui penubuhan prasarana Tabung Haji.

Sehubungan itu, pada tahun 1969 perbadanan yang telah diwujudkan dicantumkan dengan Pejabat Urusan Hal Ehwal Haji yang beroperasi di Pulau Pinang sehingga melahirkan Lembaga Urusan dan Tabung Haji (LUTH) atau ringkasnya Tabung Haji. Secara perundangannya, Tabung Haji ditubuhkan berdasarkan Akta Lembaga Urusan dan Tabung Haji 1969 bagi membolehkan masyarakat Islam menyimpan dalam tabungan mereka bagi memenuhi perbelanjaan menunaikan fardhu haji atau lain-lain perbelanjaan bermanfaat. Mereka juga boleh mengambil bahagian yang lebih berkesan di bidang penanaman modal melalui cara yang halal di sisi Islam dengan komitmen Tabung Haji memberi keuntungan yang maksimum melalui dividen yang kompetitif kepada pendeposit-pendeposit atas wang simpanan mereka.

Sejak penubuhannya beberapa siri kejayaan yang cukup membanggakan dilakarkan dan Tabung Haji telah berjaya mengubah persepsi penubuhannya yang bukan sahaja untuk menguruskan pemergian jemaah haji ke Tanah Suci sahaja, malah turut berfungsi sebagai institusi alternatif kewangan kepada umat Islam untuk menyimpan wang sambil melabur secara halal dan mengikut lunas Islam tanpa dibayangi lagi dengan masalah riba seperti yang diamalkan oleh institusi kewangan dan perbankan konvensional lain. Era ‘tabung buluh’ telah dianjak ke Tabung Haji.

Sebagai sebuah badan korporat utama negara, Tabung Haji juga berperanan memberi perlindungan, pengawalan dan kebajikan kepada jemaah haji yang menunaikan fardhu haji yang semakin meningkat dengan mengadakan pelbagai kemudahan profesional dan perkhidmatan pengurusan serta pentadbiran haji berkelas dunia dan mematuhi semua standard piawaian antarabangsa yang tinggi yang ditetapkan. Mulai 1 Jun 1995, satu akta baru diwujudkan iaitu Akta Lembaga Tabung Haji 1995 (Akta 535) dikuatkuasakan yang memansuhkan akta lama dan nama Lembaga Urusan dan Tabung Haji (LUTH) digantikan dengan Lembaga Tabung Haji pada 28 Ogos 1997 yang sehingga kini telah meletakkan nama Malaysia di persada dunia dan menjadi aset terpenting umat Islam di Malaysia serta menjadi model kewangan Islam berprestij di seluruh dunia Islam.


Mohd. Saleh Haji Awang, 1986. Haji Di Semenanjung Malaysia: Sejarah dan Perkembangannya Sejak Tahun 1300-1405H (1896-1985). Kuala Terengganu: Syarikat Percetakan Yayasan Islam Terengganu Sdn. Bhd.

TH kekal terbaik, Harian Metro, 20 November 2010
Sejarah haji di Malaysia, Berita Harian, 8 November 2009

Laman web Wikipedia: http://ms.wikipedia.org/wiki/Tabung_Haji

Friday, November 12, 2010

Tiga program bantu kurangkan bilangan banduan

Tiga program bantu kurangkan bilangan banduan

BENTONG 11 Nov. - Jabatan Penjara Malaysia akan melaksanakan tiga inisiatif utama iaitu program pemasyarakatan banduan, perintah kehadiran wajib dan rumah perantaraan sebagai sebahagian daripada usaha mencapai matlamat salah satu Bidang Keberhasilan Utama Negara (NKRA).

Menteri Dalam Negeri, Datuk Seri Hishammuddin Tun Hussein berkata, selain mengurangkan kadar jenayah dan bilangan banduan, program itu dijangka dapat membantu bekas banduan memulakan kehidupan baru selepas dibebaskan kelak.

Jelas beliau, menerusi program pemasyarakatan banduan yang akan dilaksanakan mulai April tahun depan, setiap banduan yang layak dan memenuhi syarat-syarat yang ditetapkan akan melalui aktiviti pemulihan di luar tembok penjara.

Menurut beliau, pada peringkat permulaan, setiap banduan akan bekerja dan ditempatkan di kem-kem Angkatan Tentera Malaysia (ATM) dengan dikawal selia oleh kakitangan Jabatan Penjara.

"Setakat ini seramai 430 kakitangan Jabatan Penjara telah dipilih dan mengikuti kursus kawalan dan pengiringan banduan ke tempat bekerja.

"Setakat ini, lima kem ATM akan terlibat dengan program ini iaitu Kem Tok Jalai di Alor Setar, Kedah; Kem Mahkota Kluang, Johor; Kem Batu 10, Pangkalan TUDM Kuantan, Pahang; Kem Desa Pahlawan, Kelantan dan Kem Syed Sirajuddin, Gemas di Johor," katanya selepas majlis perasmian Kompleks Penjara Bentong oleh Sultan Pahang, Sultan Ahmad Shah di sini hari ini.

Turut hadir, Sultanah Pahang, Sultanah Khalsom, Menteri Besar, Datuk Seri Adnan Yaakob, Menteri Kesihatan, Datuk Seri Liow Tiong Lai, dan Ketua Penjara Malaysia, Datuk Wira Zulkifli Omar.

Tambah Hishammuddin, bidang pekerjaan banduan di kem-kem ATM itu adalah melibatkan kerja-kerja penyelenggaraan kebersihan kawasan dan bangunan, landskap serta pembaikan kecil.

Katanya, bagi kem Syed Sirajuddin Gemas, terdapat pengkhususan bagi bidang pertanian dan perikanan yang turut mendapat kerjasama daripada Jabatan Pertanian serta Jabatan Perikanan.

"Semua banduan layak menyertai program ini kecuali banduan yang terbabit hukuman mati, hukuman sepanjang hayat, tahanan limpah Sultan, kesalahan seksual, tahanan reman, Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA), pesalah Juvana, Ordinan Darurat, Langkah-langkah Pencegahan Khas Dadah, banduan yang sedang dibicarakan dan banduan yang dikurung kerana tiada penjamin," katanya.

Dalam pada itu, bagi perintah tahanan wajib pula, Hishammuddin berkata, ia merupakan alternatif kepada pemenjaraan yang dilaksanakan melalui Akta Kehadiran Wajib Pesalah-Pelasah 1954.

Katanya, menerusi akta ini, mahkamah boleh menggantikan hukuman pemenjaraan bagi kesalahan-kesalahan ringan dengan mengeluarkan satu perintah kepada pesalah untuk menghadirkan diri di Pusat Kehadiran Wajib tidak melebihi tiga bulan dan menjalankan kerja-kerja wajib tidak melebihi empat jam sehari.

"Konsep pemulihan ini adalah menjurus kepada perubahan akhlak pesalah melalui pelaksanaan aktiviti kemasyarakatan dalam komuniti. Pada peringkat awal, pelaksanaan kerja-kerja wajib akan dilaksanakan di Rumah Orang Tua dan Kanak-Kanak Kurang Upaya dengan harapan akan menimbulkan kesedaran sekali gus memberi impak yang positif kepada pemulihan akhlak pesalah," katanya.

Bagi program Rumah Perantaraan pula, Hishammuddin memberitahu, ia adalah sebuah premis yang akan menempatkan banduan bebas yang tiada tempat tinggal dan pekerjaan termasuk Orang DiParol (ODP) yang tidak mempunyai keluarga.

Katanya, rumah perantaraan itu beroperasi dengan kerjasama pertubuhan bukan kerajaan (NGO) dan merupakan institusi yang bukan berorientasikan keuntungan, kemasukan bersyarat dan menyediakan program intervensi mengikut keperluan.

"Melalui program ini, banduan dibantu untuk mendapatkan pekerjaan dalam masa tiga bulan di samping khidmat sokongan kaunseling secara berterusan," katanya.

sumber: http://www.utusan.com.my/utusan/info.asp?y=2010&dt=1112&pub=Utusan_Malaysia&sec=Dalam_Negeri&pg=dn_06.htm

Jabatan penjara rangka program pemulihan lebih efektif
30/12/2010 2:23pm

PUTRAJAYA, 30 Dis. - Jabatan Penjara Malaysia telah merangka strategi yang sesuai dan berkesan mengikut keperluan semasa dalam melaksanakan program pemulihan terhadap setiap penghuni penjara.

Timbalan Menteri Dalam Negeri Datuk Wira Abu Seman Yusop berkata, modul pemulihan yang lebih fokus mengikut kategori penghuni, sama ada kes kemasukan mahupun peringkat umur, diwujudkan bagi memastikan program tersebut dilaksanakan dengan lebih efektif.

"Langkah itu juga bagi memastikan mereka mendapat kemahiran sewajarnya ketika menjalani pemulihan, bidang-bidang kemahiran yang boleh diberikan kepada mereka diperluaskan,” katanya pada perhimpunan bulanan kementerian, di sini hari ini.

Katanya, bagi mengurangkan kadar residivis, beberapa program pemulihan telah dibangunkan sebagai persediaan kepada mereka daripada segi fizikal dan mental bagi membolehkan mereka menghadapi cabaran apabila kembali ke dunia luar dan menjadi warganegara yang produktif.

"Pelaksanaan inisiatif program Rumah Perantaraan, program pemasyarakatan banduan dan pusat kehadiran wajib telah diwujudkan baru-baru ini untuk memastikan keberkesanan program pemulihan dan pengurangan pesalah berulang,” katanya. - Bernama

sumber: http://www.utusan.com.my/utusan/info.asp?y=2010&dt=1230&pub=Utusan_Malaysia&sec=Terkini&pg=bt_12.htm

Thursday, November 11, 2010

Sistem kewangan Islam dapat perhatian global

Sistem kewangan Islam dapat perhatian global

Oleh Suffian A Bakar
Pasaran sukuk berkembang pesat, jadi platform ekonomi dunia

KEWANGAN Islam menjadi komponen semakin penting dalam sistem kewangan antarabangsa, khususnya sebagai perantara alternatif mengalirkan dana merentas sempadan di pasaran global, kata Gabenor Bank Negara Malaysia, Tan Sri Dr Zeti Akhtar Aziz.

“Berkembang pada kadar purata 20 peratus setahun, kewangan Islam menjadi segmen terpantas berkembang dalam industri kewangan,” katanya sambil menambah industri perkhidmatan kewangan Islam global kini bernilai lebih AS$1 trilion.
Beliau berkata demikian dalam ucapannya di Kongres Akauntan Dunia (WCOA) di Kuala Lumpur, semalam.

Zeti berkata, Malaysia membangunkan sistem kewangan Islam komprehensif beroperasi selaras dengan sistem kewangan konvensional.

Sistem perbankan Islam di Malaysia pada kini menyumbang 20 peratus kepada keseluruhan sistem perbankan negara, manakala pasaran sukuk pula menyumbang lebih 50 peratus dalam pasaran bon, katanya.

Beliau berkata, susulan inisiatif liberalisasi perbankan negara terdapat kehadiran lebih banyak institusi kewangan asing di negara ini yang turut mengambil bahagian dalam sistem kewangan negara.
Sistem kewangan Islam di Malaysia, katanya, mendapat sokongan padu rejim kawal selia dan pemantauan, perundangan dan kerangka Syariah, dan sistem pembayaran dan penyelesaian yang turut penting dalam menyokong daya mampan.

Zeti berkata, pengantarabangsaan kewangan Islam dipermudahkan oleh pembangunan infrastruktur kewangan Islam antarabangsa, yang menggalakkan institusi kewangan Islam meneroka melepasi sempadan domestik.

Kini terdapat lebih 600 institusi kewangan Islam yang beroperasi di lebih 75 negara.

Beliau berkata, liberalisasi pasaran kewangan Islam menyumbang kepada peningkatan penyertaan asing untuk mengumpul dana dalam pasaran berkenaan.

“Penyertaan ini termasuk pelabur institusi yang mempunyai lebihan dana untuk pelaburan,” katanya.

Katanya, segmen paling pesat berkembang dalam sistem kewangan Islam ialah pasaran sukuk yang menjadi platform penting dengan hubungan antara ekonomi dan kewangan antarabangsa diperkukuh.

Instrumen sukuk semakin pesat membangun sebagai kelas aset baru pilihan dan opsyen untuk menambah modal untuk penerbit, katanya.

Zeti berkata, pasaran sukuk global yang berkembang pada kasar purata tahunan sekitar 40 peratus, menunjukkan keupayaan untuk memudahkan penyaluran dana merentas sempadan dengan berkesan, membolehkan lebihan dana dari satu tempat di dunia untuk mewujudkan peluang pelaburan di tempat lain.

“Hari ini, pasaran sukuk sudah menjadi produk global sepenuhnya, menjana aliran kewangan merentas sempadan yang ketara,” katanya.

Syor emas jadi sandaran mata wang perlu dikaji

CADANGAN untuk kembali menjadikan emas sebagai asas sandaran kepada nilai mata wang utama dunia seperti dolar Amerika Syarikat (AS), euro, yen, pound dan yuan perlu dikaji dengan teliti bagi mengelak salah faham yang menjurus kepada reaksi negatif, kata Gabenor Bank Negara Malaysia, Tan Sri Dr Zeti Akhtar Aziz.

“Banyak cadangan diterima untuk menjadikan emas sebagai standard sandaran bagi mata wang utama dunia, tetapi paling penting adalah ia perlu dikaji dengan teliti, termasuk kesannya.

sumber: http://www.bharian.com.my/bharian/articles/SistemkewanganIslamdapatperhatianglobal/Article/index_html

Syor emas jadi sandaran mata wang perlu dikaji

CADANGAN untuk kembali menjadikan emas sebagai asas sandaran kepada nilai mata wang utama dunia seperti dolar Amerika Syarikat (AS), euro, yen, pound dan yuan perlu dikaji dengan teliti bagi mengelak salah faham yang menjurus kepada reaksi negatif, kata Gabenor Bank Negara Malaysia, Tan Sri Dr Zeti Akhtar Aziz.

“Banyak cadangan diterima untuk menjadikan emas sebagai standard sandaran bagi mata wang utama dunia, tetapi paling penting adalah ia perlu dikaji dengan teliti, termasuk kesannya.
“Kita tidak mahu berlakunya reaksi keterlaluan kepada pembangunannya,” katanya kepada media di Kongres Akauntan Sedunia di Kuala Lumpur, semalam.
Zeti berkata, keadaan pasaran tukaran asing yang teratur sangat penting bagi ekonomi terbuka seperti Malaysia.

Katanya, walaupun pasaran tukaran asing negara kini berada dalam keadaan teratur, peningkatan kemudahruapan dolar AS dijangka berlaku susulan keadaan situasi pasaran global tidak menentu.

Presiden Bank Dunia, Robert Zoellick, mendapat kritikan hebat daripada penggubal dasar dan ahli ekonomi Barat apabila beliau pada awal minggu lalu mencadangkan negara global menimbang penggunaan emas sebagai asas penetapan kadar tukaran mata.

Sistem itu katanya, mampu mengelakkan daripada spekulasi mata wang dan pelaksanaannya memerlukan pembabitan lima mata wang utama dunia iaitu dolar AS, euro, yen, pound dan yuan.
Bagaimanapun Zoellick semalam menarik balik kenyataan itu selepas menerima kritikan hebat.

“Saya tidak menyokong untuk kembali kepada kurun ke-19 apabila bekalan wang dikaitkan kepada emas,” katanya ketika menghadiri persidangan anjuran Bank Dunia di Singapura, semalam.

Beliau juga berkata, cadangan itu juga tidak termasuk dalam agenda pada mesyuarat negara G20 minggu ini.

Mesyuarat G20 dijangka memfokus kepada ketegangan berhubung tukaran mata wang asing dan ketidakseimbangan perdagangan dunia susulan terdapat negara anggota sengaja melemahkan nilai mata wangnya bagi menggalakkan eksport.

Harga emas melonjak ke paras tertinggi beberapa minggu lalu dan ketika ini berada di paras sekitar AS$1,400 seaun.

sumber: http://www.bharian.com.my/bharian/articles/Syoremasjadisandaranmatawangperludikaji/Article/index_html